bu album enteresan olmuş. onca zaman sonra tabi ki beklenti acaip oluyor. benim ilk dinleyişim sonunda “artık kısa cümleler kuruyorum” tadında daha çok edebi anlamda değerli bi album gibi geldi. tabi ki belirli çıtanın üstünde olmuş ama sanırım ben daha bu album için çok gencim. çok dingin ağır şarkılar var. ben şebonun can kırıkları ya da kelimeler yetse’deki isyankar ve üzgün halini seviyorum. sanıyorum şimdi isyankar hali gitmiş sadece üzgün bir de kabullenmiş versiyonu kalmış.

bu arada metin türkcan’ın tüm albumu harmonik yaparak çalmasını beklerdim. arada normal notalara basmış. hayal kırıklığı içindeyim.

her şeye rağmen, istiklal caddesi kadar, merhaba ve benim adım orman çok güzel şarkılar.

ama sanırım albumu satın almıcam.

edit: yalnız da süper şarkı. mahalle de ümit vaadediyor.

Tabi bu satırları yazmamda can biladerimin zamanında yapmamı istediği “which pearl jam song are you” testini tekrar yapmamın da katkısı var. İlk yaptığımda -ki sanıyorum yıl 2005di- bana uygun görüşen şarkı “go” olmuştu. İnanamamış testi tekrar değişik şıklarla yapmış ve yine “go” sonucunu almıştım. Lakin kendimi pek öyle hissetmiyordum. Şimdi ise sonuç ise “lukin“.

lakin, album yine de kötü bi album değil. bir önceki yazımda da belirttiğim gibi, taş gibi bi sound var olm burda. adamlar gerçekten çok ama çok uğraşmışlar. katman katman örmüşler albumu. dinlemesi çok zevkli harika bir album olmuş.

herşeye rağmen ben hala bu adamlardan lirikal ve müzikal olarak konsept bi album bekliyordum (yine beklenti şeyine geldim). mesela leitmotif’de ruhundaki hastalığı tedavi etmek için yolculuğa çıkan bi adamın hikayesi vardı. kasıyoduk movementlardan anlam çıkartcaz diye. yeni albumde de “stamp of origin”ler var albumun milestone’ları olarak. bu arada bu albumde de inceden bir konsept durumu olabilir diye düşünüyorum çünkü şarkıların anlattıkları şeylerde benzerlikler var, ve anlatım tarzında bazen kendi ağzından bazen de üçüncü tekil şahıs üzerinden anlatıyor (he woke up next to her gibi).

öhöm, şimdi şarkılara bakalım:

pariah: din uğruna yapılan saçmalıkları eleştiriyor amcalar. bu şarkı grubun dinsel mevzulardaki tavrını da ortaya koyuyor bence. ben de katılıyorum. umarım bu “aldatmaca” karşısında insanlardan daha çok ses çıkar:

life is really the only and last gift we’ve all received
some waste it in the name of something you can’t see

müzikal olarak da tatmin edici bir giriş şarkısı. nedense a perfect circle tadı alıyorum bu şarkıda

drunk slide:enstrumental, nedense bu şarkıda da “count the bodies like sheeps …” şarkısının tadını alıyorum. acaip güzel sound. ses sonda daha da güzelleşiyo.

ireland: bu şarkıyı ilk youtubeda dinleyince umarım albume koymazlar demiştim. lakin güzel bir kayıtla süper bir hale gelmiş. el cielo tadı var. özellikle 1:30 dan sonrası şahane. hatta albumun en iyi şarkılarından biri. sözleri çok enteresan. doğduğu yerden ayrılmak istemeyen, dışarda keşfedilecek bişeyin olmadığını savunan bir adamın hikayesi. teslimiyet durumu var. albumun ilerlerindeki “i don’t know” ile ilginç bi şekilde benzerliği var bence. orada da bir teslim olma durumu var. neyse oraya gelince bakarız.

stamp of origin: pessimistic: kısa şarkılardan biri. sanırım albumun karamsar bölümünden çıkışı temsil ediyor bilmiyorum. bu kısa şarkılar pink floyd the wall’daki gibi bi hava vermiş şukela olmuş.

lightswitch: karamsar bölüm derken, aydınlığa giden yol bu şarkıdan geçiyor olmalı. baştaki vokaller distortionlu tam anlayamıyorum ama özellikle nakaratdaki bölümü baz alırsam, “sensiz ölürüm yavrum” temalı bir aşk şarkısı. ancak gayet güzel. “kazansam da kaybetsem de, tek ihtiyacım olan şey sensin, körlüğümün içinde tek gördüğüm sensin”. simultane çevirince olmuyo tabi. düzenleme de tam yerinde olmuş. ne eksik ne fazla. ilginç bişey, bu şarkının girişi bana triangle’ı andırıyor. 2:26 dan sonrası süper bi de.

gathering pabbles: bu şarkının sonuna 1 ya da 2 kez gelebildim. rezalet bi şarkı. davullar desen drum machine gibi. yazıktır günahtır ya. sonunda mp3′ünü silip rahatlıycam.

information: ilk single’mış bu galiba. tam bi dredg şarkısı. klasik bir rock şarkısından daha fazlasını vadetmiyor. ama kötü de değil. caw içinde bir şarkı olabilirdi bu.  sözlere çok dikkat etmedim ama “yalarım bebeem” tadında olduğunu sanıyorum.

stamp of origin: ocean meets the boy: yine bir milestone.

saviour: albumun ilk dikkat çeken ve en farklı şeyleri yaptıkları şarkısı. özellikle synth midir nedir. drew’in çaldığı tuşlu aygıt. çok güzel olmuş. ama düzenleme olsun beste olsun klasik bi rock şarkısından fazla bişey değil (yine). ortaları şahane.

R U O K: albumu ilk dinlediğimde fovorim olan 2 şarkıdan biri. enstrumental. drunk slide gibi biraz. ben dredh in bu halini seviyorum işte.

i don’t know: bu şarkının sözleri enteresan. benim gibi agnostic bi insan için ayrıca dikkate değer olmuş. ben bilmiyorum ama sen de bilmiyorsun diyo. ama benim düşüncemden biraz farklı bu şarkı. bu daha çok “strong agnostisizm”, yani hiç bi zaman bilemeyeceğiz gibi bişey söylüyo. ama ben daha çok şu anda bilmiyoruz, ama bi gün anlayabiliriz diyorum. ancak ilginç sözler var. “strength in duality” (yin-yang?). aslında bu şarkının söylemeye çalıştığı şeyi seviyorum. anlamaya çalışmaktansa, şimdiyi gör, hayatı kucakla gibi şeyler. ki toolda buna benzer şeyler söylüyordu. ayrıca bence de “there is a strength in duality”.

long days and vague clues: dredg vakti zamanında fanları için bir “hazine avı” yapmıştı. kazanana da çeşitli hediyeler verecekti. çeşitli noktalara bulmacalar koydular. bulmacayı çözünce diğer noktalara ipucu çıkıyormuş. neyse bu bulmacayı çözene drew’in çizdiği bir tablo ve yeni albumde bir şarkıya isim koyma hakkı tanıdılar. evet kazananın koyduğu isim bu. oysa ben son bulmacayı gördüm. bir puzzle var. çözünce bir yazı çıkıyor. şöyle bişey “tebrikler, zor muydu? beni şu numaradan ara”. puzzle’ın bir parçası da eksikti. ben olsam şarkı ismi olarak “the missing part” derdim. hem “cannot find the other half” olayına da gönderme olurdu. peh.
bu arada şarkı süper.

quotes: albumun en iyi şarkısı. inceden porcupine tree tadı alıyorum. özellikle nakaratta metronom değişikliği süper olmuş. bir de sanırım dredg’den böyle şarkılar bekliyorum ben. özellikle 3:45 den sonrası harika. dinlemeye doyamıyorum, evet.

down to the cellar: en fazla leitmotif albumunu andıran şarkı. tek kelimeyle muhteşem. gitar performansları falan. aman diyim.

enteresan bi isim bulmuşlar. album nete sızmış. az önce indirdim. daha ilk 6 şarkıyı dinledim ama dayanamayıp hemen yazıyorum. sound taş gibi bi kere. herşeyden önce ilk saniyeden itibaren album için harcanan emeği anlayabiliyorsunuz. her saniyesinden emek fışkırıyor. acaip düşünmüşler. katman üstüne katman örmüşler albumu. yine şu an itibariyle ilk 7 şarkıdan (albumda 18 şarkı var yahu) oluşan yorumum da şu: besteler vasat diyebilirim. daha doğrusu el cielo ve leitmotifdeki kadar kaliteli besteler yok burada. daha önce youtube videolarından da biraz biliyordum şarkıları ve baya endişeliydim yeni album için. lakin dredg bestelerin kalitesinin onu yorumlamayla ve produksiyonla alakalı olduğunu şu anda bana kanıtladı. zira şarkıları dinlerken gerçekten zevk alıyorum. şu an şarkı ismi veremiycem. ama gerçekten dinlenmeye değecek bi album çıkartmışlar.

yakında daha genel bir review yapacağımdır.

not: şu an itibariyle en ilginç şarkının saviour olduğunu söylemeliyim.

şarkı dinledim, baştan önyargı ile yaklaşıp sıkıcı olduğunu düşünsem de sound çok sağlam olduğu için hemen kapatmadım. iyiki de kapatmamışım çünkü tamamını dinledikten sonra direkman hastası oldum, çok beendim ve hemen mayspeys sayfasına girdim dier şarkılarını da dinlemek üçün. Diğer şarkıları bi yandan dinliyorum bi yandan da nette chase paymentech’in apisini okuyorum. şarkılar da acayip güzel sound devam ediyor lakin gürültülü böyle shoegaze tadı hakim. bu olay özellikle kuzgun şarkısını dinlerken defalarca oha dedirttirdi. lan dedim acaip gürültülü ve nefis olmuş. lakin inanamadım yani bu denli gürültülü türkiyede müzik yapmak biraz garip. ve bi de kaaos var ortamda. sonradan sanki bu toolun gitarlarına benziyo dedim. sonradan da oha tooldan sample’lar koymuş waşş dedim. Laakin o anda media playerda toolun albumu dönmeye devam etmekteymiş. bi süre daha böyle dinledim. evet yaptım bunu. bu arada arkadaki şarkı da triad ve disposetion. eheh farketip toolu kapatınca müzikten bişeyler eksildi gibi. lakin yine güzel. biraz daha kaotik gürültü olsa isyankar havaya cuk oturur daha güzel olur gibime gelio. evet.

neyse sonuçta yasemin hanım kızımız ii iş çıkarmış. tebrik ediyorum kendisini. yanlız aslında bir konu var eserini dinleyip albumu indirince inceden bi hayal kırıklığı oluyo. aslında.. şarkısında post-rock tınıları, acaip melankoli, hüzün,isyan vs. hakim. diğer şarkılarda bu his yok. o indie tadında ingiliz alternatif rock şeyi de yok. ama kendine has bi tadı var. Bir de bu hatunun müziğini dinlediğim sırada fotoğraflarına da bakınca, kendisini norah jones’un çıkışına benzetim. evet benziyo.

son olarak aptal şarkısını ne zaman duysam sinirlerime hakim olamıyorum. hemen deiştiriyorum.

Edit: Yeniler de süper

Bu grup last.fm de random gezinirken bir şekilde karşıma çıktı. zannedersem the sky we scrape in similar artistine yansımıştı bunlar. ne alakaysa artık. tabi emin deilim götten atmış da olabilirim.

Neyse. hemencecik last.fm in beleş önizleme olayından yararlanarak öndem izledim. ve ilk dinlediğim şarkıları “inside a boy” isimli güzide eserdi. sanmıyorum ki bu şarkıyı beğenmeyecek birisi çıksın. Introsu dredg ode to the sun hissiyatı veriyor. ondan sonra süper bass sounduyla devam ediyor. tabi ki hemen albünü indirdim. Albümdeki şarkılar normal şartlar altında süper olsa da inside a boy dan sonra biraz hayal kırıklığı yaratıyor. inside a boy sanatsallığının yanında içinde acayip bi ermişlik, birazcık huzur birazcık da öfke barındıran enteresan bi şarkı. ve bana bir şekilde jeff buckley’in grace i ile joan osbourne un st. teresa sını hatırlatıyor. zaten Shara Worden ablamızın tarzı bence jeff abinin opera versiyonu sayılabilir.

Album şahsına münhasır bir şey albümü. şey, ehm. bişey işte. rock ya da post rock değil. lakin jazz da değil. fusion diyip geçsem mi bilmiyorum. ya da alternatif rock demeliyim. ne kadar alternatifse artık. En azından inside a boy kesinlkilen dinlenilmeli feyz alınmalı kanımca.

we are clowns
we are whispers
like fauns and shape-shifters
our ages can never be found out
no, our ages keep moving further out

we are stars colliding
now we crash
like lightening into love
love

hastasıyım.